Markiz de Sade (1740-1814), to bulwersujący pisarz łączący erotyzm i przemoc, pornografię i filozofię. Człowiek oskarżany o wyimaginowane zbrodnie, którego imię stało sie synonimem perwersji i skandalu, a którego dzieła palono i obkładano zakazami. "Julietta" stanowi niejako zwieńczenie jego
Książka Sade mój bliźni, zbiór esejów wydany w 1947 roku, to pierwsza filozoficzna interpretacja dzieła Markiza. "...ta zbrodnicza filozofia kreśli znak zapytania nad postanowieniem, by myśleć i pisać, a szczególnie by myśleć i opisywać postępek zamiast go popełniać..."
De Sade pisze o swojej książce: "jest najbardziej nieczystą opowieścią, jaka powstała od początku świata. Podobnej nie spotka się ani u starożytnych, ani u nowożytnych". Traktuje ona o najbardziej mrocznej stronie ludzkiej natury, jaką jest pożądanie pełnej władzy nad drugim człowiekiem, chęć
"Heliogabal" różni się wyraźnie od innych dzieł Artauda. On sam jednoznacznie to potwierdza: "być może książka ta jest mniej prawdziwa niż inne dzieła, które stworzyłem; w tym sensie, że jest mniej bezpośrednia i że musiałem wyrazić siebie w sposób okrężny". Nie jest jednak jakimś ciałem obcym,
